Wie ben ik?
Die vraag heb ik geloof ik mijn hele leven al afgevraagd. Ben ik de persoon, het karakter dat mijn ouders in mij zagen? Ben ik zoals mijn relaties, vrienden en vriendinnen van toen mij beschreven? Ben ik zoals collega's tegen mij aan keken? Ben ik?
Ik weet ook dat ik mijzelf vaak eenzaam voelde, achter anderen "aanliep" om zomaar te zeggen om maar een fijne vriendin, partner en collega te kunnen zijn. Nooit voor lange tijd. Wat ik ook probeerde, het liep op de een of andere manier altijd spaak. Ik dacht anders, voelde anders, zag de wereld om mij heen anders, ik was anders.
Mijn spontaniteit, het snelle inschattings- en empatisch vermogen naast een sterke eigen wil, zorgden ervoor dat ik het in 3D-termen "ver" geschopt heb. Veel opleidingen en cursussen met succes achter de rug, een aardige professionele carrière gehad en financieel er altijd warmpjes bij gezeten. Veel gereisd, veel gezien zowel van de wereld als in mijzelf.
Ik ben nu 54 jaar en heb mijzelf na een lange weg eindelijk terug gevonden. En wat blijkt sinds we in Frankrijk wonen? Ik hoef niets meer uit te leggen, ik hoef niets meer te verklaren, ik hoef alleen nog maar te zijn. Die vrijheid voelt heerlijk.
Toen Lloyd mij onlangs voorstelde om een eigen webpagina op zijn site te zetten, voelde ik mijzelf vereerd. Schrijven is een passie geweest toen ik als klein kind boekjes volschreef aan mijn moeder. Schrijven was mijn nooduitlaatklep in de periode tussen mijn achttiende en zesenveertigste levensjaar.
Mijn passie voor schrijven is weer terug maar dit keer op een heel andere manier. Vanuit een enorm vrijheidsgevoel en de wens om mijn verhalen te delen met anderen.
Kitty Janssen- oktober 2011- Retour à la Source- Frankrijk- www.retouralasource.org